Dwayne Toemere

Psycholoog & Acteur

Landmark

Moet je alle narigheid en moeilijkheden uit je leven willen gummen? Wordt geluk niet overgewaardeerd, ten koste van de minder gelukkige momenten die we nodig hebben om te reflecteren en koers te bepalen? Zoals Dirk De Wachter zegt: wat is er mis met een beetje ongelukkig zijn?

Gisteren was ik bij een bijeenkomst van Landmark Forum. Het was een introductie avond. Mensen konden komen om te horen wat er zo fantastisch is aan de werkwijze van Landmark.

Wat ik vooral meekreeg waren ontroerende verhalen van mensen, deelnemers aan het programma, die voor de groep op het podium vertelden wat ze hadden overwonnen met behulp van Landmark. Vrees om te spreken voor groepen, gebrek aan zelfvertrouwen, meer rust in je hoofd. Het waren mooie verhalen van mensen die iets moesten overwinnen om hun leven naar een volgend niveau te brengen. En Landmark had zie hierbij geholpen.

Vaak gebeuren er dingen in je leven waar je net een beetje hulp bij nodig hebt en dan vind je iets of iemand om je te helpen je ogen te openen. Dat kan van alles zijn. Ik geloof ook dat Landmark dat voor deze mensen heeft betekend. Maar sommige dingen moet je nu eenmaal doormaken, zelf oplossen of erom rouwen om sterker worden. Dit proces doe je alleen.

Terwijl ik daar zat zei mijn gevoel dat ik goed op weg ben om mezelf op een gezonde weg door het leven te leiden. Ik werd blij van de succesverhalen of doorbraken. Ik herkende ze ook. Deze had ik zelf ook meegemaakt, zonder Landmark. Maar wel met hulp van mensen om mij heen, inspiratie, tijd en zelfcompassie. Zolang je de hulp buiten jezelf legt zal je ervan afhankelijk blijven. Vandaar dat deze mensen ook sterke ‘believers’ zijn: het is dankzij Landmark dat hun leven de juiste wending kreeg. In mijn geval is het niet zo eenduidig. Mijn moeder, mijn, zus, Mieke, mijn vriend, mijn studenten, mijn neefjes, mijn werk, het nieuws, meditatie, verlies en rouw, relaties, ze hebben me allemaal aan het denken gezet. Ik ben actief aan de slag gegaan om moeilijkheden een gezonde plek te geven. Ik heb van hen en andere mensen telkens een beetje geleerd over hoe ik de dingen kan benaderen. Ik ben me bewust van mijn blinde vlek waar een ander mij de ogen zou kunnen openen. Ik ben dankbaar voor alle ervaringen die mij hebben geholpen om mijn weg te vormen. En het gaat nog door.

Ook bij deze bijeenkomst werd ik warm van de verhalen, het contact en de saamhorigheid. Dat menselijke van een gemeenschap willen vormen, een tribe, was heel herkenbaar. De behoefte om deze club te promoten en erin te geloven kwam mij heel menselijk en kwetsbaar over. En herkenbaar. Ik kan alleen maar respect hebben voor deze mensen. Het enige is dat zij hierdoor geen respect hadden voor mijn tijd en ruimte om over deelname aan een cursus na te denken. Drie tot vier keer werd mij gevraag of ik me direct wilde registreren voor een cursus die volgende week begint voor 500 euro. Mijn antwoord was vier keer nee, waarna een soort discussie begon over waarom niet? De ongemakkelijkheid en hoek waarin ik gedreven werd, joegen mij weg. Het was een boeiende ervaring, maar meer ook niet. Het is inspirerend om te zien dat mensen geholpen worden. En kennelijk maakt het niet uit waarin je gelooft dat jouw hulp ligt.

No guts, no glory!

Op de Theaterschool moest ik een keer tijdens de les binnen komen en 20 minuten interessant zijn. Dat was de aanwijzing: 20 minuten met alleen mezelf, de ruimte en het publiek. Na de eerste inventieve vondsten had ik nog 15 minuten over. En dan?…

‘Durf het niet te weten’ is iets wat ik op de Theaterschool weleens te horen kreeg. Een verschrikkelijke aanwijzing als je op de vloer staat en je je tekst kwijt bent of je geen idee hebt waar of hoe je moet staan en je het liefst van het podium af wilt rennen.

’Durf het niet te weten’ betekent dat je als acteur op de speelvloer het moment laat bestaan waarin je nog niet weet wat er gaat gebeuren en wat je gaat doen. Dat moment waarop toeschouwer en acteur allebei nog geen idee hebben welke kant het opgaat: het moment van het hier en nu. Me thuis voelen in dat ongemakkelijke gevoel bleek goud waard voor mijn spelerschap en improvisatie. Niets doen en naar me laten kijken: geen tekst, geen handeling. Het heeft me geholpen om mijn mogelijkheden in het moment te verkennen en mijn opties te vergroten. Om een open geest te hebben en te leren vertrouwen op mijn gut feeling, mijn onderbuikgevoel. Doodeng…

In Blink van Malcolm Gladwell schrijft hij dat het mogelijk is om de connectie met dat onderbuikgevoel te trainen. Hij noemt in zijn boek als voorbeeld een theatergroep dat veel werkt met improvisatie. Voor mij een feest der herkenning. Je leert namelijk over je eigen gedragspatronen, je eigen fysieke reacties en je actiemogelijkheden. Je leert in een stressvolle sitiatie (wat een performance situatie is) uit je tunnelvisie te komen. Iets wat we in het dagelijkse leven ook weleens nodig hebben. Beslissen ‘in the heat of the moment’.

Het vraagt moed en zelfkennis om in een stressvol moment het niet te weten, een open blik te houden en niet te reageren vanuit je emotie. Het vergt training om het contact met je gut feeling te ontwikkelen.

Ik geloof dat je door in contact te staan met je lichaam, door sport, door meditatie of door een andere fysieke activiteit, je de signalen van je lichaam sneller oppikt. Door regelmatig de machinerie van je lichaam door te smeren. Ook de signalen die je guts je toesturen. De guts die je nodig hebt om in het leven op het scherpst van de snede  keuzes te maken. No guts, no glory!

Ik kon wel door de grond zakken

Mijn plan
Daar zat ik dan, klaar voor een meeting met de directeur. Ik werkte nu een paar maanden voor dit makelaarskantoor en ik wilde onze nieuwe ‘TeleSales-tak’ naar een hoger plan brengen. Ik was 24. Lees de rest van dit artikel »

Waarom ik op ‘App-dieet’ ga

Social-media-frenzy

Oh, oh, stress…
Mijn vingers weten blindelings de sociale app-knoppen op mijn telefoon te vinden. Het is iets geworden waar ik niet meer over nadenk. En als ik bewust een keer deze apps niet open dan roept dat zelf een beetje spanning op. Heel even een vlaag van: ‘Oh, oh, stress…’ Lees de rest van dit artikel »

Kill your Kicks

Dwayne Toemere Kill your Kicks

Arvo Pärt, dé componist uit Estland, is dit jaar 80 geworden. Binnenkort staat het Arvo Pärt Festival in Den Haag in het teken van zijn verjaardag. Mis het niet!

De muziek van Pärt is ‘om in te wonen’. Het gaat over een universele ruimte voor overgave. De verstilling, de stilte en de zuiverheid van de tonen zijn helend. Zijn muziek staat in schril contrast met deze tijd. Het is ontdaan van opsmuk en ‘kicks’. Lees de rest van dit artikel »