Ik ben meer dan een middelvinger

door dwaynetoemere

auteur: Dwayne Toemere

Schelden, vloeken en tieren; het verkeer in Amsterdam is typisch zo een plek waar je mensen los ziet gaan met hun feedback. En het is vooral een plek waar iedereen elkaar de schuld geeft van alles.

Afgelopen week heb ik een training verzorgd over feedback geven. Feedback in een conflict situatie of bij het benoemen van ongewenst gedrag (bij de ander). Denk aan een situatie waarin je iemand zou willen aanspreken met: kan je je stinkspullen voortaan opruimen.

De bottom line in zulke situaties is telkens weer: vragen stellen, altijd nieuwsgierig blijven naar de ander en oefenen met vragen stellen. Waarom doe je dit?, Waarom gebeurt dit? of Wat kunnen we hier aan doen? Dit filmpje van Brené Brown vind ik een hele mooie over ‘blaming the other’:

Anderen de schuld geven betekent dat je zelf in de knoop zit en op anderen afreageert. Je wordt gegijzeld door een emotie, overmand door woede, angst of verdriet. Je voelt je gerechtvaardigd om op een ander los te gaan.

Maar nu komt het: het is niet gedrag van de ander dat problemen veroorzaakt. Het is jouw interpretatie van dat gedrag. Altijd. Niets is namelijk persoonlijk. Niets.

Als iemand jou uitscheldt dan zijn het decibellen, geluidsgolven geordend in een bepaalde structuur. Maar wel op zo een manier geordend dat ze bij jou binnenkomen. Gemaakt om jou te triggeren. Aan jou de keus: welke filter zet je erop?

Gedrag, gevoel, gevolg en gewenst

Als ik iemand feedback moet geven over ongewenst gedrag (meer dan een middelvinger) dan gebruik ik vaak het 4 G-model: gedrag, gevoel, gevolg en gewenst. 4 G voor een goede verbinding en een goed bereik. Zoals één van de deelnemers in de training het zei: het is universeel te gebruiken voor iedere conflictsituatie, op je werk of in je relatie.

Puur objectief, als feit, is een actie of handeling niet kwetsend: dit is het gedrag. Jouw interpretatie van dat gedrag is wat het pijnlijk maakt: het gevoel. Het is nooit persoonlijk. Maar hoe blijf je uit het reactieve, uit jou reactie op dit gedrag door het gevoel dat het je geeft: het gevolg? Misschien door het gedrag eerst te observeren en ter sprake te brengen. Tot slot kan je het met de ander hebben over wat je zou willen of hoe je het zou willen zien: gewenst.

Natuurlijk is dat makkelijk als je in alle rust het gedrag van een ander observeert. Maar als je haast hebt, moe bent, stress hebt of ergens pissig over bent, juist dan is het een goede oefening om jezelf af te vragen: wat gebeurt er en wat doet het met mij?

De gebeurtenis of het gedrag (stinkspullen die slingeren) is niet persoonlijk. Het is er gewoon. Mijn interpretatie of het gevoel dat het me geeft (tering!) maakt mij boos, verdrietig, geïrriteerd of moe. Het heeft als gevolg dat ik je iedere keer verrot scheldt als je thuis komt.

Ik heb wel eens gehoord dat de ware jij degene is die observeert. De ware jij ziet wat bepaalde triggers met jou doen. Jouw ware ik is de observator, heeft compassie en liefde en verplaatst zich in de ander. Dat klinkt heel mooi. Maar zeg dat maar eens tegen jezelf als een fietser of scooter je weer eens afsnijdt in het verkeer in Amsterdam.

Advertenties