Ik ga met pensioen, doei!

door dwaynetoemere

auteur: Dwayne Toemere

Een vriend van mij vertelde over zijn leven ná zijn werkende leven. Hij heeft het drukker dan ooit met dingen waarvan ik niet wist dat hij er zoveel hart voor had: schrijven, muziek maken, zingen. Allemaal dingen waar hij nu aan toe komt. Ik vond het inspirerend om te horen: het pensioenleven. Ik begon een beetje te dagdromen. Ik zou zó goed zijn in pensioen. Want dan zou ik die talen gaan leren, meer lezen, schrijven, et cetera. Mijn vriend zei: waarom begin je niet nu met je pensioenleven?

Tijd versus prioriteit

Heb ik geen tijd? Dat is de vraag. Het is eerder een kwestie van prioriteit. In dit filmpje over time-management maakt de spreekster, moeder van vier kinderen (!), een simpele rekensom. Hoeveel uren zitten er in de week? Hoeveel uren slaap je? Hoeveel uur werk je? En hoeveel uur werk je echt? Hoeveel tijd blijft er over en hoe gebruik je die tijd?

How to gain control of your free time | Laura Vanderkam

Het idee van de elasticiteit van tijd was een eye-opener voor me, naast het idee van een pensioenleven. Ik ben een halfjaar geleden begonnen de regie te nemen over mijn tijd en mijn prioriteiten. Mijn prioriteiten verwoorden, inplannen en uitvoeren, daar begon het mee. Wandelen in het bos als ik wil wandelen. Geen tijd hebben voor dingen betekent niet dat ik het druk heb. Het betekent dat iets geen prioriteit voor me heeft.

Good morning pages

Elke ochtend schrijf ik drie pagina’s morning pages: ongecensureerd aan één stuk schrijven met pen en papier. Het is een tip uit het boek ‘The Artist’s Way’ van Julia Cameron. Dit doe ik nu een halfjaar iedere ochtend om 7:00 uur. Van maandag tot en met vrijdag, want in het weekend wil ik uitslapen.

Verschillende overpeinzingen, plannen en ideeën komen voorbij. Maar ook die gevaarlijke inner-criticus. De inner-criticus is de stem in je hoofd met zelf ondermijnende teksten als: ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘Wie denk je wel niet dat je bent?’ of ‘Ik verdien dit niet’. Mijn morning pages zijn een training: schrijftraining, training om mijn creativiteit te laten stromen en een training om mijn inner-criticus te temmen. En soms haak ik al schrijvend op mijn eigen kritische gedachtes en drama af. Dat voelt erg bevrijdend en verslavend.

De cadeau’s van de ochtend

Een collega van mij vertelde dat hij een halfjaar lang 5:30 uur opstond. Dit deed hij omdat zijn pasgeboren zoontje vroeg wakker werd. Hij genoot van de vroege ochtend, samen met zijn zoontje in alle rust. Tegen de tijd dat hij aan het werk moest had hij quality time gehad met zijn zoontje en voor zichzelf. Om 5:30 uur opstaan vind ik wel erg vroeg.

Ik besloot een half jaar geleden een experiment aan te gaan: sta eens vroeg op voor jezelf. Zonder kinderen en met de beperkte vrijheid die ik heb als zzp-er: ik kan voor een deel mijn eigen tijd indelen.

Mijn ochtendritueel is om 6:30 uur opstaan en om 7:00 uur schrijven. Een kop koffie erbij, meditatieve muziek. Buiten op straat is het donker en stil. Dat is iedere dag weer een cadeau voor mezelf. Dit is onderdeel van mijn routine.

Mijn morning pages vormen samen met mediteren van 8:00 uur tot 8:45 uur een vast ritueel. Als één van de twee een keer niet lukt, wat zelden voorkomt, dan stelt het me gerust dat de continuïteit blijft bestaan.

Schrijven brengt mij inzicht. ‘s Ochtends met een kop koffie sparren met mijzelf. Oefenen met woorden. Werken aan mijn pensioenleven leven en aan mijzelf. Mijn uren zinvol besteden met werk en plezier, ontspanning in sport of mediteren. Met mijn familie en vrienden.

Een rode draad in de chaos

Ik plan mijn tijd en probeer er flexibel mee om te gaan. Want omgaan met variatie en onregelmatigheid, vaak chaos, is wat het leven inhoudt: je aanpassen aan je omgeving en aan omstandigheden. En je aanpassen aan jezelf. Want zelf verander ik ook nog steeds: ik word ouder, ik faal, ik leer. Ik bepaal een rode lijn en ik dans daar een beetje omheen. Met een gevoel van lichtheid en plezier.

Mijn pensioenleven begon een half jaar geleden. De morning pages houden mij scherp. Natuurlijk komt mijn inner-criticus nog steeds voorbij. En niet alleen ‘s ochtends maar de hele dag. Het lukt me steeds beter om mijn inner-criticus die steigert en galoppeert te beteugelen. Soms is dat makkelijker dan anders. Maar de wetenschap dat ik eraan werk, elke keer weer, troost me. Iedere inspanning draagt bij. Niets doen en het niet proberen draagt sowieso niets bij.

Morning moods

De wekker gaat om 6:30 uur. Het is nog donker en ik ben de avond ervoor te laat naar bed gegaan. Ik heb flinke spierpijn van mijn work-out op de gym of van bikram yoga. Ik denk: ‘Ik blijf liggen, ik lijk wel gek om nu op te staan!’ Ik heb branderige ogen en mijn vriend haalt me nog een keer aan.

Maar dan denk ik: ‘Probeer het gewoon. Probeer het ook vandaag weer gewoon’. Ik ga in het donker rechtop zitten op de rand van mijn bed. ‘Probeer het op z’n minst gewoon’, zeg ik tegen mezelf. ‘Denk aan het kopje koffie, je morning pages, de muziek, de rust en stilte, de cadeautjes van de ochtend. Probeer het.’

Drie is te veel

Waar houdt het proberen op? Voor mijzelf heb ik bepaald na drie keer. Na drie keer zie ik een patroon, zoals dat gaat met weerstand. Als er één keer iets opkomt dan kan het toeval zijn. Een tweede keer is opmerkelijk. Na drie keer is het een patroon. Als iets me na ongeveer drie keer tegenzit of als iets me drie keer irriteert dan laat ik het gaan.

Het is me nog niet gebeurd dat ik voor mij morning pages zat en terug naar bed ging. Het gaf me wel iets om over te schrijven. Branderige ogen, moe, slapen. Ik vraag mezelf dan af: ‘Doe ik hier wel goed aan?’ dat is één keer. ‘Moet ik niet gewoon weer gaan slapen?’ Dat is twee keer. ‘Wil ik hier wel zijn?’ Drie keer. En ik ga weer slapen. Maar zover komt het niet. Met mijn muziek en een kopje koffie, een bakkie troost, schrijf ik rustig verder. Zo kan een pensioenleven gek genoeg toch ook nog hard werken zijn!

Advertenties